fot. Muzeum Ks. Jerzego Popiełuszki

13 grudnia 1981 r. - tego dnia kopia obrazu #Matki Bożej Częstochowskiej miała wyruszyć z kościoła św. Stanisława Kostki w uroczystej procesji do sąsiedniej parafii. Ale o świcie nad Polską zapadła ciemność. Wprowadzono stan wojenny.

Na ulicach pojawiły się czołgi i patrole ZOMO. Telefony umilkły. Zawieszono prawa obywatelskie, zakazano zgromadzeń, tysiące ludzi internowano w jedną noc. W domach – lęk i niepewność. W kościołach – napięcie i milczące pytanie: co dalej? Tego samego ranka dwóch funkcjonariuszy SB zapukało do drzwi plebanii św. Stanisława Kostki. Szukali ks. Jerzego Popiełuszki. Drzwi otworzył im proboszcz, ks. Teofil Bogucki – kapelan Armii Krajowej, kapłan niezłomny, strażnik pamięci. Nie wpuścił ich do środka. Wiedział, jakie czasy wracają. Wiedział też, że Kościół nie może ulec zastraszeniu. Ks. Bogucki już wcześniej wrócił do tradycji Mszy za Ojczyznę, praktykowanej w momentach narodowego zagrożenia. W jego parafii żywa była pamięć męczenników i bohaterów – wmurowana w kościół, wyryta w sercach. Gdy pojawił się tam młody, chorowity, nieśmiały ks. Jerzy, proboszcz zapisał w pamiętniku: „Coś z niego jednak promieniowało…” Nikt wtedy nie przeczuwał, że właśnie tego światła będzie Polska najbardziej potrzebować.

13 grudnia 1981 r., mimo zakazu zgromadzeń, mimo atmosfery terroru, mimo grożących represji, ks. Jerzy Popiełuszko wyszedł z wiernymi w procesji z obrazem Matki Bożej. Skromny kapłan przeciwstawiający się milczeniu, które chciano narzucić całemu narodowi.

To był cichy, ale odważny znak. Znak, że nie da się zatrzymać nadziei, prawdy i modlitwy. Znak, który z czasem stanie się początkiem wielkiego duchowego przebudzenia.

Materiał: Muzeum Ks. Jerzego Popiełuszki

Powrót Drukuj